Wydaje się, iż ową prasę należy rozpatrywać bardziej instrumentalnie, jako jedno z narzędzi oddziaływania, stosunkowo wszechstronne, na które z kolei także odbiorcy wywierali wpływ. Dokładne zmierzenie takich oddziaływań nie jest możliwe; można wszakże hipotetycznie określić zasięg oddziaływania prasy posługując się źródłami pośrednimi. Natomiast większość elementów, zależnych od nadawcy czy też tworzonych przez niego oraz jego intencje, łatwe są do rozszyfrowania.
Zbiory polskiej prasy socjalistycznej są stosunkowo obfite. Najwięcej znajduje się w Centralnym Archiwum KC PZPR. Kompletami prasy socjalistycznej dysponują także inne biblioteki naukowe. Obfite zbiory prasy socjalistycznej Galicji przechowuje Biblioteka Jagiellońska. Nie zachowały się tylko nieliczne efemerydy, niektóre numery pism terenowych, zdekompletowane są też pisma żydowskie. Źródła typu archiwalnego są na ogół proweniencji sądowo-policyjnej (dotyczą głównie konfiskat i represji) oraz partyjnej - tych ostatnich najwięcej zachowało się w archiwum PPS; dotyczą one głównie prasy PPS przed 1906 rokiem, w mniejszym stopniu PPS Frakcji Rewolucyjnej. Nie zachowały się niemal zupełnie archiwalia partyjne dotyczące prasy PPS Lewicy i PPS Proletariat. Niezwykle ubogie są przekazy źródłowe dotyczące polskiej socjalistycznej prasy emigracyjnej. Archiwalia SDKPiL dotyczą głównie metod redagowania oraz reperkusji personalnych polemik ideowych toczonych w gronie aktywu i na łamach prasy socjaldemokratycznej.