Ustawa autonomiczna, aby posiadać moc prawną powinna rozwijać te zagadnienia,

które są przedmiotem jej kompetencji. Może ona regulować wyłącznie te kwestie, wobec

których podejmuje kompetencje w swoim statucie lub te, które państwo zdecentralizowało na

mocy art. 150.1 i2 konstytucji. To połączenie zostało zrozumiane jako baza, na której można

ustanowić koncepcję rzeczową ustawy autonomicznej, w przeciwieństwie do koncepcji

formalnej, na której bazuje ustawa państwowa. Jednak koncepcja ustawy państwowej nie jest

koncepcją formalną w tym sensie, w jakim tutaj się do tego terminu odnosimy. Wynika to z

faktu, iż, pomimo szerokiego zakresu kompetencji państwowych, istnieją kwestie, których

państwo regulować nie może, na przykład tworzenie wspólnot autonomicznych.71

Ustawodawca państwowy jest zatem ustawodawcą ograniczonym. Z tej perspektywy można

uznać, iż w tej materii nie istnieją różnice pomiędzy ustawą autonomiczną, a państwową.

Zatem koncepcja ustawy autonomicznej jest tak formalna jak ustawy państwowej. Za ustawę

autonomiczną czy też państwową formalnie uznać należy każdą ustawę powstałą w siedzibie

parlamentarnej, zgodnie z procedurami w tej kwestii przyjętymi i która włącza się w

rozporządzenia o mocy prawnej. Naruszenie limitów formalnych lub rzeczowych

ustanowionych w konstytucji może spowodować jego bezprawność, lecz nie będzie miało

wpływu na jego stan jako ustawy. Nie znaczy to, że ustawa autonomiczna nie podlega

mechanizmom gwarancyjnym ustanowionym przez konstytucję w celu ochrony interesów

państwa: ustaw harmonizujących, możliwości wstrzymania ustawy przewidzianej przez

art.161.2 konstytucji i nadrzędność prawa państwowego.72 W każdym razie ustawa

autonomiczna posiada te same cechy co ustawa państwowa, a więc posiada tę samą wartość i

jest podporządkowana pod ten sam ustrój prawny. Wśród powyżej wspomnianych cech

należy wymienić: po pierwsze fakt, iż ustawa autonomiczna jest uchwalana przez organ

reprezentujący naród, zgromadzenie posiadające moc legislacyjną, dzięki czemu zostaje

skonfigurowana jako ustawa formalna sensu stricte. Ustawa autonomiczna zostaje utworzona

na mocy procedur legislacyjnych, według których zostaje proklamowana i włączona do

porządku prawnego po swojej publikacji. 73Ze względu na swój aspekt formalny, ustawa

autonomiczna może regulować wszystkie te kwestie, których konstytucja nie pozostawia w

wyłącznej gestii ustaw państwowych. Po drugie, ustawa autonomiczna, jako ustawa formalna,

reguluje relacje z administracją oraz pozostałymi źródłami wewnętrznymi w swoim obszarze

w ten sposób jak ustawa państwowa. Jest zatem najwyższym źródłem w obrębie rozporządzeń

autonomicznych. Nie są jej ponadto narzucone sprecyzowane limity względem jej relacji z

rozporządzeniem, ponieważ może regulować każdą kwestię w obszarze kompetencji

wspólnoty autonomicznej, w tym te, które odnoszą się wyłącznie do organizacji wykonania

ustaw państwowych. Po trzecie ustawa autonomiczna może być kontrolowana wyłącznie

przez Trybunał Konstytucyjny i jest wiążąca dla sądów oraz trybunałów. Z powyższego jasno

wynika, iż ustawa autonomiczna jest zupełnie porównywalna do państwowej z punktu

widzenia ustroju prawnego

W sumie Agca spędził w więzieniu 29 lat. Wcześniej odsiadywał wyrok za próbę zabicia Jana Pawła II. Przed więzieniem czekał na niego tłum dziennikarzy. Został on przewieziony do jednostki wojskowej, a następnie do szpitala. Tam sporządzony będzie raport na temat jego zdrowia, który ma orzec, czy Agca jest zdolny do odbycia służby wojskowej.

Zamachowiec zapowiedział także, iż będzie chciał pojechać do Watykanu, by odwiedzić grób Jana Pawła II i spotkać się z Benedyktem XVI.  Ali Agca Agca otrzymał także z całego świata ponad 50 propozycji dotyczących książek oraz filmów fabularnych i dokumentalnych i obecnie trwają w tej sprawie negocjacje.

Organizacja działał pod nazwą “Raphael’s Verein”, stowarzyszenie św. Rafała. Powstała ona na terenie Niemiec, jeszcze przed wybuchem drugiej wojny światowej. Na jej czele stał ks. Józef Kentenich, założyciel ruchu szensztackiego. Osobą odpowiedzialną za działalność tego tajnego przedsięwzięcia we Włoszech był niemiecki pallotyn, Anton Weber, który był w stałym kontakcie zarówno z papieżem, jak  i watykańskim sekretariatem stanu.

Ksiądz Centioni, który byłj kapelanem ochotniczej milicji faszystowskiej, został zaproszony do współpracy, ponieważ mógł się okazać bardzo przydatny. Opowiedział on dziennikarzom, iż ksiądz Weber dostarczał rodzinom żydowskim pieniądze i paszporty, które otrzymywał bezpośrednio z watykańskiego sekretariatu stanu. Odbywało się to na wyraźnie życzenie Piusa XII.

Prezes Kowalczyk, który pisze pracę doktorską o problemach uznania za zmarłego żołnierzy zaginionych w wojnach XIX wieku, dokonał  cennego znaleziska zupełnie przez przypadek. Według rozporządzenia cesarskiego z 1879 roku, żołnierze, którzy opuścili swoje stałe kwatery po mobilizacji a później polegli w walce, to fakt ich śmierci rejestrowano w miejscu zamieszkania przed wyruszeniem na front. W przypadku słynnego pilota był to właśnie Ostrów Wielkopolski.

Z odnalezionego aktu zgonu wynika, że Richthofen w chwili śmierci był rotmistrzem. Miał 25 lat, był ewangelikiem. Urodził się we Wrocławiu, a jego rodzice mieszkali w Świdnicy. Baron zmarł w wyniku ran odniesionych w walkach w północnym Vause-Somme 21 kwietnia 1918 r.

Witold Pilecki, to jeden z największych bohaterów podziemnej Polski okresu okupacji. Osoba niezwykle odważna i heroiczna. W okresie Polski Ludowej był postacią ocenzurowaną i umyślnie zapomnianą. Teraz, za sprawą emisji przez NBP monety, uczyniono kolejny krok ku przywróceniu należytej pamięci rotmistrza.

We wrześniu 1940 roku, Pilecki dobrowolnie trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz. Otrzymał tam numer 4859. Jego celem było zorganizowanie tam ruch oporu, a także zebranie jak największej ilości informacji o obozie, które następnie miały zostać przekazane do rządu w Londynie. Stworzył tam liczący kilkuset członków Związek Organizacji Wojskowych, a także zdobył niemiecką dokumentację obozową.

Po wojnie nadal pozostał w podziemiu. Schwytany przez Urząd Bezpieczeństwa został oskarżony o szpiegostwo i skazany na karę śmierci. W 1990 roku, Najwyższy Sąd Wojskowy uniewinnił rotmistrza Witolda Pileckiego, a jego proces z 1948 r. uznał za zbrodnię sądową.