Małgorzata Stawiak, Poglądy na rolę w życiu społecznym oraz wychowanie i kształcenie kobiet na lamach czasopism i kalendarzy warszawskich w okresie międzypowstaniowym (1831-1863), [w:], s. 233-245.

Stosunki rodzinne były oparte na męskim autorytecie i dominacji. Mężczyzna miał być przewodnikiem niewiasty, miał ją prowadzić przez całe życie. Jej zaś pozostawiano role żony, gospodyni i matki. Dobre wychowanie można było poznać po zaletach dziewczyny takich jak skromność, bogobojność, religijność, wierność i posłuszeństwo. Dobrze przygotowana do swych ról towarzyszka życia mężczyzny musiała być pracowita, energiczna, zaradna, oszczędna, wytrwałą i cierpliwa. Przestawało wystarczać salonowe wychowanie, ograniczające się do gry na instrumencie i dobrych manier. Tylko wśród arystokracji nadal funkcjonował ideał niewiasty wrażliwej, czułej, delikatnej i wiotkiej, której czas miał upływać na życiu towarzyskim, a nie na pracy. S. 233.

Charakter i przeznaczenie kobiet.

Kobita była istota tkliwą, łatwowierną, nie lubiącą obłudy i fałszu, oczekującą od ludzi sympatii…jej postępowanie było nacechowane skromnością i umiarem, szczerością. Skromny strój i dystyngowane maniery stanowiły o jej zalotności.

Szczęście mogła znaleźć tylko w małżeństwie i macierzyństwie. Była wierną żoną, nie żaliła się na nieszczęścia. Jako gospodyni wspaniale zarządzała domem, była organizatorką spotkań.

Tkliwa, kochająca, pobożna, co wyrażało się w pokornym, cichym wykonywaniu obowiązków.

Wszyscy autorzy bezspornie uważali że najwyższym przeznaczeniem niewiasty w życiu było małżeństwo, macierzyństwo, gospodarstwo domowe i posłannictwo społeczne. Do pełnienia tych zada należało przysposabiać kobiety od najmłodszych lat. Potrzebne cechy zauważone u małych dziewczynek trzeba było rozwijać, a odpowiednie zachowania chwalić.

Skromność, czystość, cichość, prawdomówność, życzliwość, posłuszeństwo i pracowitość powinny być widoczne od najmłodszych lat. Będąc panienką musiała doskonalić się przez czytanie dobrych, mądrych i moralnych książek, dotyczących wiedzy o świecie, dobieranych z rozmysłem. Rodzice powinni dbać by nie czytała romansów, które mogły wypaczyć charakter. S. 235

W sumie Agca spędził w więzieniu 29 lat. Wcześniej odsiadywał wyrok za próbę zabicia Jana Pawła II. Przed więzieniem czekał na niego tłum dziennikarzy. Został on przewieziony do jednostki wojskowej, a następnie do szpitala. Tam sporządzony będzie raport na temat jego zdrowia, który ma orzec, czy Agca jest zdolny do odbycia służby wojskowej.

Zamachowiec zapowiedział także, iż będzie chciał pojechać do Watykanu, by odwiedzić grób Jana Pawła II i spotkać się z Benedyktem XVI.  Ali Agca Agca otrzymał także z całego świata ponad 50 propozycji dotyczących książek oraz filmów fabularnych i dokumentalnych i obecnie trwają w tej sprawie negocjacje.

Wydarzenia na terenie Litwy wydatnie przyczyniły się do zapoczątkowania procesu dekompozycji i upadku ZSRR. Dzień Obrońców Wolności zdominowała jednak sprawa do tej pory nieukaranych winowajców szturmu. W przyszłym roku upłynie 20 lat od wydarzeń i sprawa może ulec przedawnieniu. Władze litewskie od lat bezskutecznie zabiegają o wydanie przez Białoruś generała Władimira Uschopczika. To on był głównodowodzącym oddziałem sowieckich żołnierzy, którzy 13 stycznia 1990 zaatakowali wileńską wieżę.

Organizacja działał pod nazwą “Raphael’s Verein”, stowarzyszenie św. Rafała. Powstała ona na terenie Niemiec, jeszcze przed wybuchem drugiej wojny światowej. Na jej czele stał ks. Józef Kentenich, założyciel ruchu szensztackiego. Osobą odpowiedzialną za działalność tego tajnego przedsięwzięcia we Włoszech był niemiecki pallotyn, Anton Weber, który był w stałym kontakcie zarówno z papieżem, jak  i watykańskim sekretariatem stanu.

Ksiądz Centioni, który byłj kapelanem ochotniczej milicji faszystowskiej, został zaproszony do współpracy, ponieważ mógł się okazać bardzo przydatny. Opowiedział on dziennikarzom, iż ksiądz Weber dostarczał rodzinom żydowskim pieniądze i paszporty, które otrzymywał bezpośrednio z watykańskiego sekretariatu stanu. Odbywało się to na wyraźnie życzenie Piusa XII.

Prezes Kowalczyk, który pisze pracę doktorską o problemach uznania za zmarłego żołnierzy zaginionych w wojnach XIX wieku, dokonał  cennego znaleziska zupełnie przez przypadek. Według rozporządzenia cesarskiego z 1879 roku, żołnierze, którzy opuścili swoje stałe kwatery po mobilizacji a później polegli w walce, to fakt ich śmierci rejestrowano w miejscu zamieszkania przed wyruszeniem na front. W przypadku słynnego pilota był to właśnie Ostrów Wielkopolski.

Z odnalezionego aktu zgonu wynika, że Richthofen w chwili śmierci był rotmistrzem. Miał 25 lat, był ewangelikiem. Urodził się we Wrocławiu, a jego rodzice mieszkali w Świdnicy. Baron zmarł w wyniku ran odniesionych w walkach w północnym Vause-Somme 21 kwietnia 1918 r.